من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست ...
در حسرتم از مرام اين مردم پست
اين طايفه زنده كش مرده پرست
تا هست به ذلت بكشندش به جفا
تا رفت به عزت ببرندش محكم....
اميدوارم روزي برسه كه هيچ كسي در جهان پيدا نشه
كه از كنار ناراحتي هاي ديگران بي تفاوت بگذره....
و به اميد اون روزي كه همه آدمها به ارزش زندگي در
كنار همديگه پي ببرن...
ناز
او ز من رنجيده است
آن دو چشم تيز بين نكته گير
در من آخر نكته اي بد ديده است؟
من چه مي دانم كه او
با چه مقياسي مرا سنجيده است؟
من همان هستم كه بودم.. شايد او
چون مرا ديوانه خود ديده است..
او نمي داند كه من
دوست مي دارم جنون عشق را
من نمي خواهم كه حتي لحظه اي
لحظه اي از ياد او غافل شوم...
( فروغ فرخزاد)
شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا
تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا
شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم
تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا
پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني
كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا
شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم
تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا
نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري
تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا
ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من
به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا
براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري
براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا
شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد
تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا
صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من
براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا
پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را
به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا
تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گر
و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا
عاشقان عشق را فخر مي فروشند
ارزانش مفروش.....
عشق بلندتر از آن است
كه زير كوتاهِ نگاهي عتاب آلود پامالش كني..
عشق حقيقي تر از آن است
كه پشت ابري ِ حياهاي ناراستين پنهانش كني..
عشق يتيم تر از آن است
كه به دست رودخانه يروزگارش بسپاري...
اگر انساني.. مرد باش
اگر گياهي.. حساس باشي
اگر سنگي.. الماس باش....( ويكتورهوگو)
پليكان
يكي از نمادهاي مقدس مسيحيت تصوير پليكان است. دليلش ساده است.
پليكان هر گاه هيچ غذايي براي خوردن نيابدمنقار خود را در گوشتش فرو
مي برد تا بچه هايش را غذا بدهد.
استاد مي گويد: ما اغلب قادر نيستيم بركتي را كه در يافته ايم درك كنيم. بارها
نمي فهميم خداوند براي سير نگه داشتن روح ما چه ميكند. داستاني در باره پليكاني
وجود داردكه در يك زمستان سخت گوشت خودش را در اختيار فرزندانش گذاشت
و خود را قرباني كرد.وقتي سر انجام از ضعف در گذشتيكي از جوجه ها به
ديگري گفت: ((بالاخره راحت شديم!ديگر داشتم از خوردن غذاي ِ تكراري
خسته مي شدم!))
